نمیدانم زندگی چیست؟؟ اگر زندگی شکستن سکوت است سالهاست که من سکوت را شکسته ام۰ اگر زندگی خروش جویبار است سالهاست که من در چشمه ی جوشان زندگی جوشیده ام اما این نکته را فراموش نمی کنم که زندگی بی وفاست زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم اما اشکانم به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم

 پرسید : به خاطر کی زنده هستی؟ با اینکه دوست داشتم با تمام وجود داد بزنم به خاطر تو... گفتم به خاطر هیچ کس پرسید : پس به خاطر چی زنده هستی؟ با اینکه دلم می خواست داد بزنم به خاطر دل تو... گفتم بخاطر هیچ چیز پرسیدم : تو بخاطر چی زنده هستی؟ در حالیکه اشک توی چشماش جمع شده بود گفت:بخاطر کسی که بخاطر هیچ چیز زندست

همیشه عکس تورو روی قلبم میزارم

میدونی فقط تو رو دارم روی زمین

اینم نشونش بیا اسمتو تو روی سینه ام ببین

میدونی عشق منی همیشه تو قلب منی

میدونم دوستم داری اشک منو در میاری

آخه تو چقد ادائو ناز داری

میتونی عشق منو توی قلبت بکاری

چشماي تو براي من عالم زندگانيه
رنگ چشات براي من اميد زندگانيه
من ميميرم اگه تو پيشم نموني
رنگ دلم آبي شده ميشه تو پيشم بموني
چشماي من منتظرن منتظر رسيدنت
بيا ديگه تنهام نزار فرشته ها ندزدنت ؟
اين قلب من ميتپه براي تو همينو بس
دق ميكنم اگه نياي من ميميرم گوشه قفس
واي رسيدي عزيز من دلم برات تنگ شده بود
عزيز من ميدونستي ديشب هيچ ستاره اي غايب نبود
من بودمو تو بوديو ستاره ها مهمونمون
پيشم بمون پيشم بمون پيشم بمون

بي مقدس مريمي،دنيا مسيحايي نداشت

بي تو،اي شوق غزل آلوده شبهاي من!

لحظه اي حتي دلم با من هم آوايي نداشت

آن قدر خوبي كه در چشمان تو گم مي شوم

كاش چشمان تو هم،اين قدر زيبايي نداشت

اين منم تنهاترين افسانه ي شب هاي تو

آن كه در مهتاب باران،شوق پيدايي نداشت

در گريزاز خلوت شبهاي بي پايان خود

بي تو اما خواب چشمم هيچ لالايي نداشت

خواستم تا حرف خود رابا غزل معنا كنم

زير باران نگاهت،شعر معنايي نداشت

قصه غربت صحرا شده ام

وسعت درد فقط سهم من است

باز هم قسمت غمها شده ام

من که بی تاب شقایق بودم

همدم سردی یخها شده ام

کاش چشمان مرا خاک کنید

تا ببینم که چه تنها شده ام...

اگه يـــار ديگرونــــي ، مـــن هنـوز عاشقت هستم

با وجــود اين که گفتـي ، ديگه قـــهري تا قيـــامت

با تـــموم سادگــي هام ، گفتـــــم اما به سلامــــت

شايد اين خوابه که ديدم، هرچي حرف از تو شنيدم

قـــلب نابــاور مـــن گفت، مـــن به عشقـت نرسيدم

پيــــش ازاين نگفته بـودي ،غيرما کسي روداري

توي غم ها،توي شادي،سر رو شونش مي گذاري

تــــورو مي بخشــم و هرگز ديگه يادت نمي افتم

                                                        صداي غربت من را ز احساسم تو مي خواني

  شدم از درد تنهايي گلي پژمرده و غمگين.....

                          ........ ببار اي ابر پاييزي که دردم را تو ميداني

  ميان دوزخ عشقت پريشان و گرفتارم........

                           ........چرا اي مرکب عشقم چنين آهسته ميراني

  تپش هاي دل خسته چه بي تاب و هراسانند.....

                               ........به من آخر بگو اي دل چرا امشب پريشاني  

   دلم درياي خون است وپر از امواج بي ساحل.....

                               ........درون سينه ام آري تو آن موج هراساني

  هماره قلب بيمارم به ياد توشود روشن......

                                .......چه فرقي مي کند اما تو که اين را نمي داني

دوستت دارم

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن
ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن
خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه
لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه
يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند
يكي با دست ناپاكش گلاي باغچمو سوزوند
تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو
هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو
خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم
نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم
نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم
از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم
نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني
تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني
تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم
تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم
خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي توني
...طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه خداحافظ ....

  من عشق را در اميد اميد را در تو تورا در موقع پيوستن به تو دوست دارم

من تو را در افق افق را براي نيايش نيايش را براي خدا خدا را براي آفريدن تو دوست دارم

من غم را در سکوت سکوت را در شب شب را در بستر بستر را براي به انديشيدن تو دوست

دارم....

دستهایت را می طلبم تا با گرمای وجودت سردی درونم را شفا دهی.

شانه هایت را می خواهم تا مامنی باشد برای هق هق گریه هایم.

نگاه گرم و مهربانت را می خواهم تا مرحمی باشد برای تسکین دردهایم.

باران چشمانت را می خواهم تا کویر تشنه دلم را سیراب کند و باز تو را می خواهم...

بتاب و با نور طلایی ات دوباره گلبرگ های سرخ وجودم را از آسیب گردباد حفظ کن.

اگر شب راحتم سازد

اگر اندوه بگذارد اگر نه یاد تنهایی

گلویم را نیازارد به تو خواهم گفت

این رازم

تویی محبوب و دمسازم. تو را من دوست می دارم.

آنگاه که خورشید را در قلب تو می یابم

وقتی معنی دوست داشتن را در نگاه معصوم خنده هایت خواندم

وقتی هفت شهر عشق را با گرمی دستانت آغاز کردم

چه می خواهم از تو جز اینکه... بگویم ای بهترینم...

برای داشتنت بهانه نمی خواهم...تو خود بهانه ای برای وجود من

باز با تو...گرمای وجودت..احساس عمیقت...

دلتنگی های دیدنت را به شوق همان نگاهی که به نگاهم دادی..

همان دستی که در دستم نهادی... تحمل کردم...

تا از آن آلاچیقی بسازم برای چشیدن طعم خوش با تو بودن

اگه همش پیش همه بهت میگم دوستت دارم

منو ببخش اگه برات سبد-سبد گل می چینم

منو ببخش اگه شبها فقط تورو خواب می بینم

منو ببخش اگه تورو می سپارمت دست خدا

اگه پیش غریبه ها به جای تو، می گم شما

منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم

تو یک فرشته ای و من خیلی باشم یک آدمم

منو ببخش اگه فقط می خوام بشی مال خودم

ببخش اگه کمم ولی، زیادی عاشقت شدم

ای عشق!

ای همیشه غریب!

امروز به جستجویت درکوچه های غمگین غروب

پرسه میزنم و سراغ تورا از آفتاب میگیرم

                      وقتی طراوت باران

هیشکی

آهی نکشید واسه ی کابوسم

روی تخت خاطرات عاشقیم

یادته می گفتی آهسته به من

هر چی تو قلبمونه باید بگیم

یادمه دستای مهربون تو

دفترای شعرمو ورق می زد

چرا تا به خوبی عادت می کنی

همیشه سرت میاد روزای بد؟!

تو غم و غصه ممنوعه برات

من به اشتباه و گریه جایزم

تو یه مثنوی عاشقانه ای

من همیشه حرف تو پرانتزم!

پای من هر چی گناهه بنویس

حتی گریه های راه دورمو

بشکن این بغض غریب و کهنه رو

حتی باقیمانده غرورمو

پای من هر چی گناهه بنویس

بذار آروم بگیره عرش خدا

من پر از گناه بی تو موندنم

پرم از تلخی این فاصله ها

تو غم و غصه ممنوعه برات

من به اشتباه و گریه جایزم

تو یه مثنوی عاشقانه ای

من همیشه حرف تو پرانتزم!